Fragement 127 van het boek Wembley

Dit is fragment nummer 127 van het boek "Wembley" van Richard Osinga.

Als hij klaar is met schrijven, kijkt hij me aan zonder iets te zeggen. Ik word ongemakkelijk van zijn zwijgen, van die vragende, peinzende en droeve blik. Ik haal het cadeau voor Aleida uit mijn jaszak. Het cadeaupapier is een beetje gekreukeld maar de paarse linten krullen nog vrolijk.
'Schrijf dat ik een cadeau voor haar gekocht heb.'
'Wat is het?'
'Een hondje van glas.'
'Waarom heb je een hondje van glas voor haar gekocht?'
'Ik vond het mooi. Kan ik het meesturen met de brief denk je?'
'Laat eens voelen hoe zwaar het is.' Hij neemt het pakje en beweegt zijn hand op en neer of het een weegschaal is. Hij knikt als een marktmeester: 'Ja, dat gaat wel. Het weegt bijna niets.'
'En verder?'
'Niets. Vertel gewoon dat ik bijna bij Ajax speel en dat ik een cadeau voor haar heb. Dat het goed gaat en dat ik haar heel erg mis.'
'Als jij het wilt, schrijf ik dat op.'
Hij schrijft. Ik zwijg en kijk hoe Cantona mijn brief schrijft. Hij maakt er een lange brief van, maar ik durf niet goed te vragen wat hij allemaal schrijft. Het zal zeker goed zijn. Cantona is mijn beste vriend in Amsterdam. Leolo heeft me goed geholpen en ik blijf hem nodig hebben, maar een vriend is hij niet. Hij is een patroon en ik ben zijn cli�nt. Hij is goed voor me en ik ben blij dat hij me helpt, maar dat is iets anders dan vriendschap. Youssou en Diop zijn mijn huisgenoten, maar we verschillen te veel van elkaar om vrienden te zijn. We leven samen, maar er is niets dat ons bindt.

Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>